باید رفت
چون چاره نیست می روم و می گذارمت
دلم؛ حرمت نگه دار، كين اشكها خونبهاي عمر رفته من است
گلم؛
نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387ساعت
9:29 قبل از ظهر توسط رضا سمائی نیا| |
و آدمی را ندایی آمد که: هبوط می کنی تا عقوبتی باشد بر خطای تو و اما بدان و آگاه باش که زمین نه منزلگاه ابدی توست که از مایی و به سوی ما باز خواهی گشت.
من از تبار آدمم. از نسل آن رانده شده از اصل خویش که حیران و سرگردان به دنبال حقیقت است.
به دنبال لیلی.
حال می نویسم و به تصویر می کشم آنچه را که در این روزگار دیده و آموخته ام شاید که سر خطی باشد و نشان راهی برای آنکه از این گذر می گذرد
من از تبار آدمم. از نسل آن رانده شده از اصل خویش که حیران و سرگردان به دنبال حقیقت است.
به دنبال لیلی.
حال می نویسم و به تصویر می کشم آنچه را که در این روزگار دیده و آموخته ام شاید که سر خطی باشد و نشان راهی برای آنکه از این گذر می گذرد
